W sobotę, 20 września 2025 r. – po raz pierwszy w historii kieleckiej diecezji – Biskup Kielecki Jan Piotrowski udzielił święceń trzem żonatym mężczyznom. Wśród nich był p. Robert Głodowski pochodzący ze Staszowa.
Na święcenia musiały się zgodzić żony kandydatów, które w trakcie tej uroczystości, siedziały tuż obok nich, przed ołtarzem.
Diakonat stały to pierwszy i trwały stopień święceń w Kościele, który można przyjąć jako mężczyzna żonaty lub celibatariusz. Jest to sakramentalna posługa (diakoni), polegająca na pomocy biskupowi i prezbiterom w posłudze słowa, ołtarza i miłości. Diakoni stali udzielają chrztu, mogą głosić kazania i udzielać komunii, ale nie mogą odprawiać Mszy świętej ani spowiadać.
Diakonat stały jest w polskim katolicyzmie nowością. Zanikł bowiem w Kościele łacińskim jeszcze przed przybyciem pierwszych misjonarzy do Polski. Natomiast tuż po Soborze Watykańskim II biskupi polscy byli bardzo ostrożni z wprowadzaniem tej instytucji. Konferencja Episkopatu Polski podjęła ten temat dopiero po zakończeniu przemian ustrojowych w Polsce, gdy możliwość wprowadzenia diakonatu stałego odnotowano w dokumentach II Polskiego Synodu Plenarnego (1991–1999).
Pierwszym z Kościołów lokalnych w Polsce, gdzie przywrócono stały diakonat, była diecezja przemyska (obecnie archidiecezja przemysko-warszawska) obrządku bizantyjsko-ukraińskiego. Pierwszy diakon nieprzeznaczony do kapłaństwa po Soborze Watykańskim II, Andrzej Chita, został wyświęcony 17 marca 1993 roku.
20 czerwca 2001 roku Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zwrócić się do Stolicy Apostolskiej z prośbą o pozwolenie na wprowadzenie w Polsce diakonatu stałego. Za przyjęciem tej uchwały było 70 biskupów, przeciw było 10, a 7 wstrzymało się od głosowania. 22 stycznia 2004 roku watykańska Kongregacja ds. Edukacji Katolickiej zatwierdziła na okres sześciu lat Wytyczne dotyczące formacji i posługi diakonów stałych w Polsce. Ponowne zatwierdzenie nieznacznie poprawionych Wytycznych nastąpiło 9 czerwca 2015 roku. Dokument został przyjęty także na okres sześciu lat.
6 stycznia 2005 roku bp Andrzej Suski jako pierwszy biskup diecezjalny w Polsce, wydał dekret wprowadzający diakonat stały w diecezji toruńskiej. Tym samym dekretem powołał do istnienia Ośrodek Formacji Diakonów Stałych w Przysieku pod Toruniem. W chwili powstania ośrodka formację do diakonatu podjęło dziesięciu żonatych kandydatów. Pierwszy rzymskokatolicki diakon stały w Polsce, Tomasz Chmielewski, został wyświęcony 6 czerwca 2008 roku w Toruniu przez biskupa toruńskiego Andrzeja Suskiego. Ośrodek w Przysieku funkcjonował do połowy 2008 roku, tj. do momentu zakończenia formacji przez pierwszych kandydatów. Następnie zawieszono jego działalność. W kolejnych latach ośrodki formacyjne dla kandydatów do diakonatu powołano do istnienia w innych diecezjach: w Drohiczynie, Warszawie, Opolu, Szczecinie, Ełku, Katowicach, Legnicy oraz w Elblągu (wspólny dla diecezji elbląskiej i archidiecezji warmińskiej). W 2018 roku wprowadzono diakonat stały w diecezji świdnickiej, a w 2019 roku – w archidiecezji łódzkiej. W 2021 roku wprowadzono diakonat stały w diecezji legnickiej, a w październiku 2022 roku – w diecezji kieleckiej oraz diecezji rzeszowskiej
PIERWSI DIAKONI STALI W DIECEZJI KIELECKIEJ:
dk Krzysztof Drozd
– z parafii św. Jana Chrzciciela w Kielcach
dk Robert Głodowski
– z parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Chmielniku
dk Krzysztof Wójcik
– z parafii bł. Jerzego Matulewicza w Kielcach
foto: ks. K. Tkaczyk
